Chodniki ociekają jadem

chodniki ociekają jadem
stopy z pokusą ulegają
zanurzone w żądzie zemsty
nie mają siły się opierać
poległy w odwecie
stapiając kolejne ogniwo
w łańcuchu pokrytym nienawiścią
w obronie staje
jakaś mała cząstka ciebie
chwilowy bunt sumienia
instynktownie zagłuszony
przez ciemną stronę twego ja
wiją się słowa jak węże
toniesz z cynicznym grymasem ust
ułożone w nibyuśmiech wykrztuszają
że możesz wszystko
jak pan świata
czy na pewno lepszego?
schowaj pistolet
narzędzie twej władzy
i wierny przyjaciel
nie łudź się - jedyny

My, ludzie, nie mówimy wprost o swoich uczuciach.
Chowamy się w zawiłych labiryntach, gdzie nowe ścieżki wytycza chory zdrowy rozsądek. On dba o to, abyśmy czuli się bezpiecznie mając kilka możliwości ucieczki. Przyćmiewa tę jedną drogę prowadzącą do celu.
Pójść tą drogą? To banalne i zbyt proste, wymagające jedynie podjęcia odrobiny ryzyka. Życie trzeba sobie utrudniać. Sobie i komuś, nieświadomemu twej wędrówki ku jego akceptacji. Komuś być może oczekującemu tego samego od ciebie.
Ale ty nie możesz o tym wiedzieć. Skąd masz wiedzieć? On również wybrał wyjście awaryjne. I on też się nie dowie. Będziecie żyć osobno w słodkiej niewiedzy podszytej resztkami nadziei. Będziecie tak żyć dopóki zatrzymany puls wyciszy wszystkie myśli.
Już nigdy się nie dowiecie...
Chyba nie lubię dobrych rozwiązań.
Może to przez zbyt częste manifestacje rozumu, brutalnie uciszającego serce, sznurując mu usta grubą igłą bezwzględności.
nie
nieodwzajemnienie
niezrozumienie
niepokój
rezygnacja
Cofam się.
Znowu uciekam
mimo wszystko
mimowolnie
niemalże wbrew sobie.

Zawiodłam się na sobie
i swoich (nie)działaniach.